Laatste doorbraken in onderzoek naar dwarslaesieherstel

Terugblik op de presentatie: “Laatste doorbraken in onderzoek naar dwarslaesieherstel”

Corinne werd onlangs uitgenodigd om een presentatie te geven bij NeuroMove, een neurorevalidatiecentrum in Amsterdam (NL), om de laatste doorbraken in onderzoek naar dwarslaesies (SCI) te delen. Met ongeveer 100 aanwezigen – een fantastische opkomst voor een zomerse zaterdag – bracht de bijeenkomst een divers publiek samen van dwarslaesiepatiënten en revalidatieprofessionals.

Navigeren door een complex onderwerp

Gezien de uiteenlopende achtergronden in de zaal — van mensen die recent een dwarslaesie hebben opgelopen tot ervaren revalidatiespecialisten — was de presentatie zorgvuldig opgebouwd om de huidige vooruitgang, evenals het ervaren trage tempo van genezing of doorbraken in onderzoek, te plaatsen binnen een wetenschappelijk en strategisch kader.

De onderwerpen die we bespraken

1. Mediahype versus echte vooruitgang interpreteren en het biologische realiteit van een dwarslaesie begrijpen.
De sessie begon met het kritisch beoordelen van positieve nieuwsverhalen over onderzoek naar dwarslaesies, waarbij werd onderscheid gemaakt tussen geïsoleerde verbeteringen en echte doorbraken. We benadrukten de complexiteit van een dwarslaesie en legden uit dat een echte genezing een reeks biologische uitdagingen moet aanpakken — uitdagingen die alleen maar toenemen naarmate de blessure chronisch wordt (maanden of jaren na het trauma). Deze realistische inleiding was bedoeld om hoop te geven zonder te vervallen in hype of frustratie.

2. Hoe huidig onderzoek chronische dwarslaesie uitdagingen aanpakt.
Is de complexiteit van chronische dwarslaesie een reden om de hoop op gevoels- en motorisch herstel op te geven? Absoluut niet. We bespraken endParalysis’ online overzicht van belangrijke preklinische (dierproeven) en klinische (menselijke trials) projecten gericht op functioneel herstel. Door verschillende studies te beschrijven, illustreerden we hoe modern onderzoek steeds sneller evolueert naar slimmere, meer gerichte benaderingen. Onderzoekers combineren steeds vaker strategieën om meerdere biologische problemen tegelijk te behandelen binnen één therapie.

• Cel- en stamceltherapieën: Cellen worden niet meer slechts getransplanteerd, maar vaak heringericht voor grotere veiligheid en effectiviteit en gecombineerd met andere behandelingen voor versterkt effect.
• Biomaterialen en bio-steigers: Geavanceerde materialen, voortbouwend op supramoleculaire en nanotechnologische ontwikkelingen, worden ontwikkeld om de laesie te overbruggen en gerichte therapieën af te leveren, zoals moleculen die neurale groei stimuleren of peptiden die littekenweefsel neutraliseren.
• Gentherapieën: Deze kunnen neurale groeisystemen precies daar en dan opnieuw activeren door genen aan of uit te zetten. Ook kunnen ze therapeutische moleculen zoals het enzym Chondroitinase gecontroleerd afgeven, wat helpt littekenweefsel op te lossen en neurale uitlopers te stimuleren, wat bijdraagt aan functioneel herstel.
• Neurostimulatie: Zowel invasieve als niet-invasieve neurostimulatieapparaten tonen veelbelovende resultaten, soms restituerend tot gedeeltelijke beweging of kracht van handen, vingers of benen. Soms verbetert het ook autonome darm- en blaasfunctie. Meestal werkt dit alleen zolang de stimulator actief is, maar bij sommige mensen met onvolledige dwarslaesies leiden deze interventies tot blijvende functionele verbeteringen, vermoedelijk door heractivatie van slapende axonen of toegenomen plasticiteit (nieuwe alternatieve neurale banen). Deze technologie trekt veel investeringen, onder meer van start-ups als Onward Medical. Hoewel het herstel matig is, is neurostimulatie een uitstekende eerste behandeling en nuttige aanvulling op biologische therapieën. Een groot voordeel is de grondige menselijketesten en dat sommige apparaten voorzichtig de markt bereiken, wat nog niet geldt voor de genoemde biologische therapieën.
• Hersen-ruggenmerginterfaces (BSI- Brain-Spinal Interfaces) zijn daarentegen invasievere therapieën waarbij sensoren in de schedel en elektroden in het ruggenmerg worden geïmplanteerd. Het merendeel van het onderzoek bevindt zich nog in de ‘proof of concept’-fase en is niet commercieel beschikbaar. Toch is er wereldwijd snelle vooruitgang, wat dit tot een veelbelovende ontwikkelingsrichting maakt.